دوست دارم به اصغر فرهادی تبریک بگویم . ماچش کنم و بگویم : بابا دست مریزاد !

دوست دارم به میرحسین تسلیت بگویم . سرم را بیندازم پایین از شرم و یک تسلیت خشک و خالی بگویم .

دوست دارم به جمهوری اسلامی بگویم دوست عزیز سکه را دقت کن !! دلار را دقت کن !! گور بابای فتنه و زندانی سیاسی و عدالت اجتماعی گور به گور شده ات . مردم دارند له میشوند .

دوست دارم بروم اوین جلوی زندان و ببینم میتوانم در آن سرما نیم ساعت هم دوام بیاورم یا نه . پارسال که نتوانستم . برگردم خانه و برای سهام و مسعود و پرستو گریه کنم .

دوست دارم به گلشیفته هیچ چیزی نگویم .

دوست ندارم جنگ بشود . نمیخواهم جنگ بشود . فکر میکنم خیلی چیزها به هم میریزد . البته انگار تا موقعی که در ایران هستیم باید به این یکدفعه به هم خوردن ها عادت کنیم . اینکه یکدفعه در ظرف یک صبح تا ظهر قیمت سکه 30 تومان گران شود . اینکه یکدفعه کسی اعدام شود . اینکه یکدفعه دستگیر کنند . اینکه یکدفعه اخراج کنند . اینکه یکدفعه بکنند ، یکدفعه نکنند .

عکس محمد مختاری را میبینم . زیر عکس به نقل از صفحه فیسبوکش نوشته شده : خدایا ایستاده مردن را نصیبم کن که از نشسته زیستن در ذلت خسته ام .

بغضم میگیرد . گریه میکنم .

فقط گاهی اوقات بهانه هایی پیدا می شوند . بهانه هایی که بتوانی با آنها حداقل راحت تر زندگی کنی ، زنده باشی . بارها شنیده ام که میگویند عشق بهترین و لذت بخش ترین پدیده زندگی است . اما عشق هم نمیتواند امیدوار کننده باشد . تنها فرقش این است که اگر کسی را برای دوست داشتن داشته باشی ، انگار پناهگاه داری . انگار یک غار کوچک برای خودت داری . از کل دنیا و کل آدم ها که خسته و عصبانی باشی ، سرت را میندازی و میروی توی غارت . غارت بغلت میکند و همه چیز تمام میشود . همان لحظه که به پناهگاهت فکر کنی همه چیز تمام میشود . حتی لازم نیست نگران بقیه باشی . اصلا بقیه از یادت میروند انگار . همه دغدغه ها و نگرانی ها برای بیرون غار است .

هر جور که فکر میکنم میبینم نمیتوانم به زندگی امیدوار باشم . آدمهای مذهبی معمولا خیلی امیدوار هستند . به آینده ، به زندگی بهتر ، به جهان بعد از مرگ . خب من فقط میتوانم به آهنگ های راک مورد علاقه ام امیدوار باشم ، میتوانم به شماره جدید گلستانه و تجربه امیدوار باشم ، میتوانم به ترجمه خودآموز فوکو امیدوار باشم . بله ، در حال ترجمه این کتاب هستم . یعنی بودم . جدیدا اصلا وقت نکرده ام دوباره به ترجمه بازگردم . همیشه فرق من و آدمهای مذهبی همین بوده است . آنها به پذیرفته شدن دعایشان امیدوار هستند ، من به زودتر تمام شدن لیسانسم . خب به نظر من در زندگی چیزهای مهم تری از خدا و دین وجود دارد . یعنی در واقع آنقدر سرم شلوغ است که حتی نمیتوانم به چیزهایی که میبینم و از وجودشان اطمینان دارم فکر کنم ، چه برسد به اینکه بخواهم به دنیای بعد از مرگ بیندیشم .

اینکه میبینم هنوز آدمهایی به دنبال بی نقص و کامل بودن هستند ، ناامید میشوم . کامل بودن در درس ، کامل بودن در ظاهر و قیافه ، کامل بودن در حرفهای روزانه . من کاملا ناقص هستم و از نقص خود به شدت لذت میبرم . به طرز اعجاب انگیزی نادان هستم . نمیدانم . خیلی چیزها را نمیدانم . زندگی را نمیدانم . خراب شدن سیستم برق رسانی لپ تاپم را نمیدانم . آدمها را اصلا نمیدانم . اصلا نمیفهمم . آدمها پیچیده هستند و خیلی احمقانه پیچیده هستند . البته آنهایی که همه سعیشان در این است که پیچیده باشند ، از بقیه ساده تر و قابل پیش بینی تر هستند . همین آدمها هستند که همیشه میخواهند کامل باشند . به همین خاطر راحت تر از بقیه میشود آنها را خواند . چون کامل بودن یک شیوه زندگی مشخص است . هیچ کس نمیتواند کامل باشد اما سعیش را میکند . روش سعی کردن هم یکی است . اما کسی که ناقصیش را پذیرفته به روشهای مختلفی ناقص و نادان است و خواندنش سخت تر میشود .

چیزی شبیه به جمله بالا در یکی از کتابهای داستایفسکی درباره خوشبختی و بدبختی وجود دارد . شاید هم هوگو بود یا همینگوی . اصلا یادم نمی آید .

امسال یکی از بهترین روزهای تولد رو داشتم . جدا از کادوهای خوبی که گرفتم ، افراد و دوستانی بهم تبریک گفتن که اصلا انتظار نداشتم . میدونید بعضی وقتا یک زنگ 3 یا 4 دقیقه ای از یک کادوی خیلی بزرگ هم میتواند شیرین تر و دلچسب تر باشد . البته بودند افرادی که ازشون توقع داشتم ولی خب اصلا به روی مبارکشون نیاوردن ، گرچه مهم نیست واسم .

وقتی میگم مهم نیست واسم احتمالا شما با خودتون فکر میکنید چقدر من احمقم یا چقدر ساده هستم . در صورتی که اینطوری نیست . یعنی شاید در بعضی مسائل احمق و ساده باشم اما تو این مورد نه . اصل قضیه اینه که من از دو دسته آدمها به هیچ وجه انتظاری ندارم . یکی آدمهایی که بسیار بسیار بسیار برایم عزیز هستند و اصلا مهم نیست که تبریک بگویند یا نه چون میدونم به یادم هستن . همین که یه زنگ کوچولو میزنن ، همین که رو فیسبوک مینویسن ، همین که اس ام اس میدن خوب و کافیه . دسته دوم آدمهایی هستن که اصلا برام مهم نیستن و اهمیتی ندارن برام . مسلما بعضی آدمها به خاطر رفتارایی که داشتن بین این دو دسته نقل و انتقال داده شدن !!!

اصلا انتظار داشتن خیلی چیز مزخرفیه . از الان به خودم یاد دادم که هیچ وقت از کسی هیچ مدل انتظاراتی نداشته باشم که بعدا مجبور نشم به خاطر انتظارای توهم زده خودم رابطه مو با طرف کم کنم یا قطع کنم . از خودم بیشتر از هر کس دیگه ای انتظار دارم .

آره ، روز تولد اصلا چیز مهمی نیست . انقدر بی اهمیت بوده و هست واسم که اصلا گاهی اوقات قاطی میکنم که کی به دنیا اومدم !!! 11 ده بود یا 10 یازده ؟!؟! خب این قسمت رو میشه گذاشت به حساب حماقت !!!

راستش جدیدا با چیزهای خیلی کوچک و به ظاهر بی اهمیت خوشحال میشوم . با زنگ دوستم خوشحال شدم ، با پاستیل نوشابه ای که یکی از کادوهام بود خوشحال شدم ، با دستبندی که به زور به دستم بسته میشد خوشحال شدم ، با کیک شکلاتی کوچک و شمع خاموشی که داشت خوشحال شدم .

و خب از طرف دیگه با چیزهای خیلی بزرگ هم ناراحت نمیشوم . یعنی اتفاق های ناراحت کننده ای افتاد و من ناراحت نشدم .

حاضرم برای بعضی رابطه هام از جون هم مایه بذارم . تا جایی که میشه از خودم بگذرم . اما بعضی رابطه ها دو طرفس . همه رفتارا و کارایی که میکنی متقابله . برای اینجور رابطه ها اصلا خودمو خرج نمیکنم .

امسال تولد خوبی داشتم .

راضیم ، راضیم .

دسته‌بندی شده در: تولدنامه, خود من Tagged: 11 دي, مصطفي, دوستان مصطفي, روابط ]]> http://mosimom.wordpress.com/2012/01/09/birth/feed/ 2 mosimom http://mosimom.wordpress.com/2011/12/27/wtf/ http://mosimom.wordpress.com/2011/12/27/wtf/#comments Tue, 27 Dec 2011 10:04:30 +0000 Mosi Mo http://mosimom.wordpress.com/?p=499 Continue reading »]]> صورتم شده شبیه یک جوش بزرگ . اصلا بدنم شده یک جوش بزرگ . دماغ ، لپ ، لب ، لثه ، بازو ، ران ، کف پا حتی . هیچ جای بدنم نیست که جوش نزده باشد . بله ، شدم یک جوش بزرگ .

مثل احمق ها از خودم میپرسم که دوره این جوش ها و جوش زدن ها گذشته و بچه بودم و بهشان جوشهای نوجوانی میگفتند و آن روزها گذشتند و من دیگر بچه نیستم و دیگر نباید جوش بزنم . ولی میزنم .

هیچ چیزی شبیه شکل قبلی و اصلیش نیست .

بعد یادم می آید و یادم می افتد که قبل آن هم ، قبل نوجوانی هم از این جوش ها میزدم و بیماری پوستی داشتم و شکلات و آبنبات و گرمی ( چیزهای گرم ) که میخوردم ، جوش میزدم . یادم آمد که این مدت فقط چیزهای گرم خوردم . کل عمرم فقط چیزهای گرم خوردم . از سرما و سردی بدم می آمد . می آید . پایین ، بالای جدید است . (RadioHead)

هیچ چیزی شبیه شکل قبلی و اصلیش نیست .

8 صبح بیدار میشوی . خوابت می آید . 9 صبح بیدار میشوی . خوابت می آید . حتی 10 صبح بیدار میشوی . حتی 10 صبح خوابت می آید . چون شب قبلش دیر خوابیدی . شب قبلش فکر میکردی . گریه میکردی . عرعر میزدی . مثل سگ میخندیدی . ( مثل سگ میخندند ؟ ) مینوشتی . مینوشتی . میترسیدی و مینوشتی . از خودت میپرسی که مردها هم عادت ماهیانه دارند یا نه ؟ اصلا عادت های آدمها ماهیانه میشود مگر ؟ کجای این قصه لعنتی ، جا میگیری ؟ دوست داری بروی جلوی آیینه . انگشت وسط دست راستت را بالا بیاوری و بالا بیاوری همه آنچه در دلت بوده ، در مغزت بوده. ( در مغزت بوده ؟ ) میروی دستشویی . میشاشی . کل روزت را میشاشی . کل زندگیت را . بعد فوری میروی یک لیوان آب میخوری و تشنه ات هم نیست . قبل خواب فکر میکنی که توی دلت یک نهنگ زندگی میکند که هر موقع که میشاشی امکان دارد از بی آبی خفه شود . انقدر دیوانه میشوی .

نگاهت میکنند . از کنارشان که رد میشوی ، ته چشم همه شان ، بدبختی و بیچارگی است . رقت انگیز هستند . اما هیچ وقت چیزی به تو نمیگویند . از ته وجود انتظار کمک دارند اما هیچ وقت یک کلمه هم نمیگویند و انتظار دارند که از نگاه هایشان بفهمی که چقدر نیازمندند . از کنارشان که رد میشوی ، نگاهشان نکن . هدفون هایت را محکم تر فرو ببر توی گوشت و به عرعرهای آدمهای مختلف گوش بده .

زیر تختم انباری است . یکبار ، توی یکی از جعبه های زیر تختم یک سوسک پیدا کردیم . آن را کشتیم . ولی بعد من دلم برایش سوخت . اگر سراغ انباری نمیرفتیم ، اصلا نمیفهمیدیم آنجا سوسک است و آن میتوانست مثل آدم زندگیش را بکند .

هیچ چیزی شبیه شکل قبلی و اصلیش نیست .

آدم ها دنبال آدم ها هستند . کل زندگی همین است . کار . درس . پول . اینها همه بازی و بهانه است . خودشان هم میدانند . از این میدوند سوی آن یکی و این چرخه آنقدر ادامه دارد که به جایی میرسی که دلت برای قبلی تنگ میشود . که میشینی یک گوشه و ته دلت میگویی : امممم … جالبه … خوشم نمی یاد وقتی پیشم نیست . بعد میروی پیشش و بعد می آید پیشت و همین جا تمام میشود . بله . زندگی همینجا تمام میشود . همین که کسی توی دلت باشد . کسی توی سرت باشد . یاد نهنگ می افتی . همه را میگذاری کنار و توی کل دلت یک جا برای نهنگ و یک جا برای آدم میگذاری . توی دلت هر دویشان را گاز میگیری . زندگی همین است . به همین مسخرگی . به همین سادگی . به همین بیهودگی . چیزی برای شادی نیست وقتی توی دلت کسی نباشد . وقتی توی سرت کسی نباشد . دنبال خنده باش . دنبال بدبختی هایت باش . دنبال کتابهای سلینجر باش که دنیایت زودی تمام میشود . دنبال آدمهای جدید باش . دنبال یک دنیای جدید باش .

مرزهایت را میشکنم . دنیایت را به هم میریزم . میخندانمت و بغض دارت میکنم . آرامش زندگیت را از بین میبرم وقتی توی دلم باشی . کاری میکنم که حتی نهنگ را هم بیرون بیندازی . آدم عوضی ای هستم . سوسک توی دلت هستم .

کل زندگی همین است . که سوسک داشته باشی . که کسی داشته باشی که بخواهد خفه ات کند . با مشت بزندت . بخندد و بخندی . بند کفشت را باز کند و انگشت چرک دارت را له کند . کل دنیا همین است . که بشینی پای کامپیوتر و زر زدن های من را بشنوی . بخوانی .

آدمکش کور مارگارت آتوود را بخوان . ناطور دشت را بخوان . خودت را نابود کن . پیشرفت در خود ویران گری است . (Fight Club)

دنیایت را به هم میریزم . افکارت را پلید میکنم . معتادت میکنم . اعتماد به نفست را ازت میگیرم . از کنارم که رد میشوی ، فقط رد شو . نگاهم نکن . ویرانت میکنم .

هیچ چیزی شبیه شکل قبلی و اصلیش نیست .

هیچ چیزی شبیه شکل قبلی و اصلیش نیست .

هیچ چیزی شبیه شکل قبلی و اصلیش نیست .

هیچ چیزی شبیه شکل قبلی و اصلیش نیست .

هیچ چیزی شبیه شکل قبلی و اصلیش نیست .

الان اینطور نیستم . عوض شده ام . خسته شده ام . از اینکه هی خودم را در هر مسئله ای برای دیگران ثابت کنم خسته شده ام . برایم مهم نیست که دیگران چه فکری درباره ام میکنند . در واقع با اوضاع فعلی همین که درباره خودشان هم فکر کنند ، خوب است . مهم نیست اگر به من بگویند احمق یا از من بدشان بیاید . اصلا برایم مهم نیست که دیگران چه نظری درباره رشته درسی و آینده ام دارند . اگر کسی فکر میکند دارم وقتم را هدر میدهم و رشته ام مزخرف است ، خب چه اشکالی دارد ؟ فکر کند . اگر کسی فکر میکند رفتن به موسسه های زبان بهتر از رفتن به دانشگاه و خواندن ادبیات انگلیسی است ، اشکالی ندارد که ، شاید درست هم بگوید چون خودم تا الان به هیچ موسسه ای نرفتم .

اگر هم اتاقیم فکر میکند من آدم احمقی هستم که هیچ چیز نمیدانم اصلا مهم نیست ، حتی جالب هم هست .

چند وقت پیش با همین هم اتاقی جالب بحثم شد و خیلی راحت بهش گفتم تو یک احمقی . گفتم هیچی نمیفهمی و اصلا ارزش بحث کردن رو هم نداری . انقدر بیشعوری که هر کتابی که دستت میرسه ، قبل خوندن یا حتی ورق زدنش سعی میکنی یه چیز خنده دار یا مسخره از اسم نویسنده یا عنوان کتاب در بیاری و بعد هم ادعای کتابخوانیت کون خر و بقیه هم کلاسی ها را هم پاره کرده است . آن موقع بود که بهم گفت احمق . گفت تو خودت هم هیچی نمیدونی و الکی کتاب دستت میگیری . گفت اگه فکر میکنی چیزی بارِت میشه ، بیا به من بگو پست مدرنیسم چیه .

میبینید ؟ انقدر احمقه که فکر میکنه من با یه اومدن میتونم بهش بگم پست مدرنیسم چیه .

بهش گفتم من اصن هیچی نمیدونم . گفتم من اصلا یک احمق تمام عیارم و هیچی بارم نیست .

باید بگم که از سوم دبیرستان به اینور ، قسمتی از مطالعات خودم رو روی دادائیسم و پست مدرنیسم و مسائل حواشی این دو گذاشتم .

اما آن موقع گفتم هیچی نمیدونم و خواستم دست از سرم برداره . احتمالا هر دفعه دیگه ای هم که ازم سوال بشه درباره فلان چیز چی میدونی ، میگم هیچی .

بعضی اوقات مجبوری بعضی کارها رو انجام بدی . واقعا اجباریه . مثل یه قانون نانوشتس . مجبوری با کسایی باشی که دوست نداری .

به این نتیجه رسیدم که اگه بخوام برای مردم زندگی کنم خیلی زود میمیرم . از درون میمیرم ، خوشی های خودم تموم میشه . سعی دارم حجم این کارهای ناخواسته اجباری رو کم کنم . اگه دوست ندارم الان برم سینما ، خب نمیرم سینما . هر کی دوست داره بره ولی من نه و مطمئنم که بود و نبود من تاثیر زیادی نمیذاره . در واقع هیچ تاثیری نمیذاره . حتی شاید بهتر هم باشه . چون اگه برم و قیافم تو هم رفته و داغون و ناراحت باشه همه ناراحت میشن و میگن مصطفا چش شده و از این حرفا .

متاسفانه این روزا آدمهای خیلی قدرنشناسی دور و برم هستن . دوست و آشنا هم فرقی نداره . همه مدل هست . بعضی دوستام ، مخصوصا همین دوستای دانشگاهی ، انگار فقط قد بلند کردن . انگار بزرگ نشدن . هیچی نمیفهمن . این نفهمیشون اعصاب منو به هم میریزه . دوست دارم یه روزی برم تو گوش یکیشون یا همه شون بزنم . خیلی خوب میشه .

دسته‌بندی شده در: ما ايراني ها, روزمرگی Tagged: قوانین نانوشته, کتابخواني, پست مدرنیسم, دادا ]]> http://mosimom.wordpress.com/2011/12/18/a-stupid-dot-among-a-lot-of-pots/feed/ 0 mosimom